Laat jezelf los
Niet zozeer om te vergeten
Weg te duwen
Voorbij te lopen
Gegronde redenen, die wel
Duw even op de rem
Durf te duwen
Even heel hard
Om daarna terug te versnellen
En alles op te pikken, wat je vergat.
Het avontuur loert
Spanning stijgt
Als een wervelwind draaiend
Zoek ik een manier
Om rust te vinden
Ik neem alles in me op
Wat ik hier laat
Wat me bij zal blijven
vergeet wat er niet toe doet
En start opnieuw
Hoe zou het zijn
Te genieten van
Gewoon zoals het is
Zonder te weten wat
Hoe zou het zijn
Te laten komen wat
Zoals de wind
Die zich keert
Hoe zou het zijn
Zonder vermoeden
Met enige ruimte
Voor verandering
Hoe zou het zijn
Als ik niet denk
Aan wat komen zal
Vastgeroest in een scenario?
Wat ligt er eigenlijk niet op de zolderkamer?
Zoekend naar wat ik écht nodig heb zie ik
Honderden automagazines bovenop het scheve metalen rek die
Uitkijken op een koffer vol kleurrijke barbies.
Het kapsel getrimd, ook zo eentje met maar één arm
Waarvan de vinger wijst naar de stoere kickertafel
Die stoffig staat te vergaan, de glorie voorbij.
De okerroeste handvaten ervan doen me denken aan de vintage bollamp
die ligt te wachten op een nieuw bestaan.
Ja, aan vintage lampen geen gebrek.
Net nog fier naar huis gegaan met de fameuze UFO.
Fier, m’n vriend altans.
UFO’s, planeten, sterren op het grote doek, creatie van een gelukkige kleuter.
En net daarvoor een gouden paspop. Doel onbekend.
Het lijkt wel een snuisterparadijs, zorgvuldig verzameld
Door iemand die het verleden moeilijk lossen kan?
Kleine tegeltjes in alle kleuren dienen als achtergrond van
De oude schoolbank, waarin enkel het inktpotje nog ontbreekt.
Griezelige maskers, een stereo die wellicht nog werkt, mijn eerste schoolboeken,
Vergeten vinyl, waaronder Heintje, maar vooral
Het portret van m’n jonge vader.
Ik vond niet écht wat ik zocht
Tenzij een portie warme herinneringen ook telt?
